Tajemnicza wyspa, czyli gra pełna nostalgii, bugów, glitchy i nerwów

Fale nostalgii i irytacji - z jednej strony powrót do dzieciństwa, z drugiej liczne błędy. Ekipa z tajemniczej wyspy w akcji po wieluuuu latach

Tajemnicza Wyspa (The Mysterious Island)

2004 | Przygodówka

Studio Calaris Ok. 3 godz. 30 min.

 Już od kilku lat powtarzam dookoła, że chciałabym mieć więcej czasu na to, żeby pograć sobie w gry. Moja lista zawiera kilka tytułów, którym chciałabym poświęcić uwagę, natomiast w praktyce jest ciężko. 
Ostatnio jednak znalazło się trochę więcej wolnego, toteż postanowiłam przeczyścić komputer i podczas wyszukiwania plików do usunięcia, znalazłam grę mojego dzieciństwa. Została wydana w 2004 roku, choć podejrzewam, że w kiosku pojawiła się kilka lat później, gdzie ktoś z dorosłych mi ją kupił. Grałam w nią tyle razy, że niektóre z dialogów weszły na stałe do naszych rodzinnych tekstów... No i zapraszam na to cudo XD 
*Chciałam wstawić tutaj screeny z rozgrywki jak było w przypadku The End of The Sun, ale wyrzucało mnie z gry przy każdorazowej próbie. Gra jest tak tajna i dobrze zabezpieczona, że status TAJEMNICZA pozostaje utrzymany 😂

Zaczyna się od historii w której dowiadujemy się, że grupa przyjaciół podczas podróży statkiem rozbija się na tajemniczej wyspie. Jako jedna z postaci musimy nie tylko poszukać pozostałych, ale też eksplorować krainę w poszukiwaniu przedmiotów umożliwiających nam powrót do domu. Naszą misją jest zbudowanie tratwy, toteż poszukiwania dotyczą płócien na żagle, kompasu i lin. 

Świat stworzony jest w uroczy sposób. Co prawda widać sporo niedociągnięć, postacie znikają w schodach, znalezione przedmioty potrafią stać się niewidzialne lub nie ma możliwości ich podniesienia (chyba że zrobimy restart), gra potrafi wykrzaczyć się w dowolnym momencie, toteż zapisywałam ją co jakieś dziesięć minut, żeby nie stracić postępów. 

Problem najbardziej irytujący, to sterowanie postaciami. Jest ich piątka - Lisica, Słoń, Łoś, Jaś i Robot. Możemy w dowolnym momencie sterować kimś innym - postacie podążają za tą w którą akurat się wcielamy. Każda z nich ma trzy paski ukazujące nam w jakim stanie akurat są. Najgorsza z nich jest wytrzymałość, ponieważ wtedy szybko się męczą i muszą chwilę postać i pooddychać, co okropnie spowalnia rozgrywkę, bo nie wiadomo czy wszyscy nadążają za tempem eksplorowania terenu, czy trzeba się po kogoś cofnąć albo poczekać z dziesięć minut aż dotrze do reszty. 
Oczywiście są możliwości odpoczynku, które wywołuje gracz, natomiast pojawiają się glitche, które sprawiają, że postacie zacinają się przy siadaniu albo budzą się co kilka sekund, kiedy jeszcze nie są zregenerowane. 

Wszystkie bossy są na jednego strzała, żadnej postaci nie można uśmiercić, toteż może co najwyżej zemdleć i nie musimy się o nikogo martwić. 
Totemy, które mają nas prowadzić w głównej mierze powtarzały mi "To nie tu! Kieruj się wskazaniami białej strzały" No i się kierowałam, ale przez liczne bugi w końcu sama ruszyłam w teren nie zważając na to, że jestem nie tam, gdzie trzeba.
Jest kilka opcji dotyczących sadzenia roślin, rozbijania obozu czy też rozpalania ogniska i wielu innych, których możliwości nigdy nie wykorzystałam, bo za cholerę nie wiedziałam jak to się robi. 

Gry nigdy nie przeszłam za dzieciaka. Pewnie dlatego chętnie chciałam zrobić to teraz. Rozgrywka jest krótka (no chyba, że Was wywala, postacie spowalniają i trzeba ich szukać, to wtedy się przeciąga xD) i nie mogłam odmówić sobie przyjemności przedstawienia jej tutaj. 
Dobra dla dzieci i dla starszych koni jak ja też.

ZAKOŃCZENIE

Budowanie tratwy trochę trwa, natomiast w momencie jej ukończenia wyskoczył mi komunikat o zakończeniu gry (całego nie zdążyłam przeczytać, bo wyskoczył czarny ekran). Trochę się poczułam jakby ktoś mi nagle ją wyłączył - w sumie tak było. No, genialne.

Mimo czepiania się wielu rzeczy i tak potraktowałam grę łagodnie, ale czuję tak dużą falę nostalgii przez nią, że serio cieszyłam się z tej rozgrywki. Mogę więc być nieobiektywna. 
Grę można po prostu pobrać za darmo - podobno nawet wydano wersję z mniejszą ilością błędów.

Pozdrawiam, Klaudia ❤

Jest dobrze (4/5)

Klaudia Cybulska

Pochłaniam wiedzę i historie. Na blogu znajdziesz szczere recenzje (od perełek po gnioty), relacje z podróży i szczyptę lifestyle’u. Wpadnij do mojego świata! 🌍📖

Więcej o autorze